خدایا چه کردی با من...

که مرا تو از آن سو کشاندی با خود       و بردی به" کجا "

تو مرا از شقایق گرفتی            سپردی به زمین

اما

تا کنون پرسیدی من شکار کدامین سفر ثانیه ها می باشم؟

پرسیدم به کجا می بریم؟

تو نگفتی به همان جا که گِلی که از تو محبوب تر است

باز هم پرسیدم به کجا می بریم؟

تو نگفتی به همان جا که زمین از تو پرَ می شوید

من نمی دانم که نادان بودم         یا بدان آگاهی هیچ نمی فهمیدم

تو نشان دادی " کجا " را به من                

                                    ولی من نکردم شکایت که آنجا کجاست؟

پس امانم بده تا فکر کنم ... به کجا می بریم!

خدایا ... چه کردی با من ؟

آرزو می کردم که به غربت تن ندهم

هم غریبم کردی ... هم شکایت کردی ... که خدایت هستم هیچ نگو

هدیه دادی به من این همه آگاهی را!!!

یا مرا هدیه به یک گوشۀ محشر کردی؟!

شاید

         هر کجا می رفتم...

                                         جای من آنجا بود!

اما آرزو می کردم که مسافر نشوم

همچو پروانه به دور شمعی مهاجر نشوم

وخدایا چه کردی با من...

دست به دامان کدامین احساس بندازم

که مرا با خود ببرد...   به در خانه ای از جنس نسیم                    

                                                                                           به کدامین گناهم تو مرا

                                                                                         محتاج کس و نا کس کردی؟

<<هرکجاهستم باشم >>

...گِل که محتاج کس دیگر نیست...              پس چرا؟

من که از جنس گِل و خاک توأم                   محتاج کاغذ خط خطی و تر کردی!

یادت نیست!

گریه ام می گیرد... فکر نکن که منم مثل آنها کافر شده ام

از همانها گفتم که تو یادم دادی

باز هم پرسیدم که به کجا می بریم؟

چشمهایم بستی                                    و تکانم دادی

                             که به خود تکیه کنم

 من که از دیدۀ تو گِل بودم            پس چرا هم مرا اشرف آنها کردی

                                                                           هم به یک رازقی پیوند زدی؟!         

از کجا که من پارسایی نشوم                                   شور یکپارچگی را در شرق بر پا نکنم...

                 تو مرا می بینی                                     من تو را می شنوم 

                                        چه بگویم که مرا در یابی!

گل بودم هیچ نمی فهمیدم                                     عقل خواستم که بدان حکم کنم 

حال پشیمان شده ام     چه کنم... عقل را پس بدهم

یا به تو فکر کنم که فقط می بینی ... می شنوی!

به چه... به چه می بالم من... من که هیچستانم!

باز هم پرسیدم به کجا می بریم؟

با نگاهت گفتی : سخنان بهر چه پرسی از من؟

برو تا نام تو از صفحه من پاک شود

آن زمان حس کردم: دوستم داری و محتاج منی!         

                                                                        چه غلط ها کردم این چنین حس کردم

پرسش از نو ز تو کردم که خدا :  به کجا می بریم؟

و جوابم دادی : برو تا یاد کنند نام تو را گلدانها

پس خدایا روی سنگ قبرم بنویس: 

                                             او گناهی نداشت...    من بودم که به او جان دادم تا  ز من  یاد کند 

ای خدا باکی نیست...

من هنوزم هستم ... می مانم...خواهم ماند...

چاره ای نیست... جز این راه دگر نیست که عازم گردم

چه کنم گریه کنم...  یا همین احساس هم تو ازم می گیری!

پس چه بهتر بروم ... دور شوم                                   به کجا؟

تا نشانم ندهی مقصد آخر احساس کجاست؟

من همین جا هستم ...            به تو می اندیشم...

                                                                                          بی تو مهتاب شبی می میرم

                                                                                         پس پناهم باش یاور روز و شبم